در ۳۱ اوت، نخستین سریال بلند هوش مصنوعی چین با نام «سفر به غرب بعدی» (The Later Journey to the West) وارد جدول پخش ساعت پرمخاطب شبکه ماهواره‌ای هونان (Hunan Satellite TV) شد و به طور همزمان در بخش «جو کانژائو» در پلتفرم مانگو تی‌وی (Mango TV) انتشار یافت. این سریال ۶۰ قسمتی که هر قسمت آن حدود ۴۰ دقیقه است، توسط مانگو تی‌وی تولید و به وسیله شرکت بوجینگ کلچر (Bojing Culture) ساخته شده است. در تمام مراحل تولید این اثر از هیچ دوربینی استفاده نشده و تمامی تصاویر ویدئویی به‌طور کامل توسط مدل Seedance تولید شده‌اند. تنها پس از گذشت یک هفته از انتشار، میزان بازدید محتوای اصلی در مانگو تی‌وی از ۱۵۰ میلیون بار فراتر رفت.
سازندگان این اثر دو نفر هستند که پیش‌تر با منطق سنتی فیلم‌سازی محدود شده بودند. لی دونگ‌شن، کارگردان این اثر، سابقه طولانی در ساخت مستند دارد و اثر او به نام «دالان گانسو» امتیاز ۹.۷ را در سایت Douban کسب کرده و مجموعه «چین» او جوایز ملی متعددی برده است. در مستندهای تاریخی، بازسازی واقعی بسیاری از صحنه‌های باستانی غیرممکن بود، به همین دلیل او از سال ۲۰۲۵ استفاده از هوش مصنوعی را در تولیدات خود آغاز کرد. با انتشار Seedance 2.0 در فوریه ۲۰۲۶، قابلیت‌های تحول‌آفرین این مدل باعث شد تا او امکان‌پذیری ساخت درام‌های بلند با هوش مصنوعی را ببیند. او می‌گوید: «Seedance 2.0 بسیار بهتر از فناوری‌های قبلی است و به نظرم یک محصول واقعاً تحول‌آفرین و انقلابی محسوب می‌شود.» پس از شکل‌گیری این ایده، مانگو تی‌وی بدون هیچ درنگی از آن استقبال کرد؛ این پلتفرم از سال ۲۰۱۸ روی هوش مصنوعی سرمایه‌گذاری کرده بود و پلتفرم خلق محتوای خودکار AIGC با نام «مانگو لینگ‌چوانگ» پیش‌تر چندین اثر هوش مصنوعی را تکمیل کرده بود. دو طرف به سرعت پروژه خود را ظرف چند روز برای تأییدیه ثبت کردند.
از انتشار Seedance 2.0 در ماه فوریه سال جاری تا آغاز رسمی پروژه در ماه مه و سپس پخش آن در ساعت پربیننده شبکه هونان در ۳۱ اوت، فصل اول تنها در مدت شش ماه مراحل «ایده‌پردازی، آغاز پروژه و پخش» را طی کرد، در حالی که چرخه تولید واقعی فقط سه ماه به طول انجامید. تطبیق این اثر با استانداردهای سخت‌گیرانه شبکه هونان متکی بر حمایت‌های سیاستی نیز بود: «سفر به غرب بعدی» به نخستین پروژه‌ای تبدیل شد که از مکانیزم «بررسی همزمان با پخش» بهره برد. لو هایبو، معاون و مدیر ارشد فناوری مانگو تی‌وی، معتقد است که این مکانیزم می‌تواند به‌طور مداوم بازخوردهای مخاطبان و مراجع نظارتی را برای بهبود محتوا جذب کند. از سوی دیگر، لی دونگ‌شن بر ارزش ویژه این روش برای تولید با هوش مصنوعی تمرکز دارد؛ با تکامل مدل‌ها، محتوای بعدی می‌تواند به‌طور مستقیم فناوری‌های بالغ‌تر را ادغام کند و تکامل مدل را در خود فرایند خلاقانه بگنجاند.
گذر از منطق دوربین به منطق تک‌فریم
طی قرن گذشته، تمام ارکان صنعت فیلم‌سازی حول محور دوربین چرخیده است. لی دونگ‌شن می‌گوید که در عصر هوش مصنوعی، دوربین حذف شده است و «سخت‌ترین بخش کار این است که چگونه دوربین را از ذهن خود بیرون کنید.» او این تغییر را به گذشتن از «منطق دوربین» به «منطق تک‌فریم» تعبیر می‌کند: خالقان دیگر به نحوه فیلم‌برداری فکر نمی‌کنند، بلکه شخصیت‌ها و صحنه‌های هر فریم و تغییرات فریم بعدی را تعریف می‌کنند و سپس به Seedance اجازه می‌دهند ایده‌ها را به تصاویر پویا تبدیل کند. یک تیم حدود ۱۰۰ نفره نقش‌های خود را بر همین اساس بازسازی کردند؛ گروه فیلم‌نامه و کارگردانی روایت را کنترل کردند، گروه هنر مسئول طراحی شخصیت و صحنه بود و تیم تولید، پرامپت‌ها، مطالب مرجع و احساسات را به Seedance تزریق کردند تا تکرارهای مکرر انجام شود. جنبه‌های سنتی صنعت فیلم مانند لباس، طراحی صحنه، نورپردازی و فیلم‌برداری کاملاً در چرخه کار AIGC ادغام شدند. نقش کارگردان نیز تغییر کرد: «من بیشتر شبیه یک مدیر پروژه هستم که جرقه اولیه تخیل را فراهم می‌کند و قضاوت نهایی را انجام می‌دهد.» در همین حال، ۹۸ درصد دیگر از اعضای تیم توانستند مستقیماً در خلق اثر شرکت کنند؛ هر کسی که ایده‌ای داشت می‌توانست بلافاصله آن را به یک تصویر بصری تبدیل کند.
دگرگونی ساختار هزینه‌ها
تغییر در ساختار هزینه از همه آشکارتر است. اگر صحنه‌ای اکشن را در نظر بگیریم، کارکردن یک تیم کوچک به مدت ۱۰ روز حدود ده هزار یوآن هزینه دارد؛ لی دونگ‌شن تخمین می‌زند که همان صحنه اگر با بازیگران واقعی و طراحی صحنه فیلم‌برداری می‌شد، بین ۳ تا ۴ میلیون یوآن هزینه داشت یا اگر به عنوان یک فیلم انیمیشن سنتی CG ساخته می‌شد، بین ۲ تا ۳ میلیون یوآن هزینه در پی داشت. او این مدل را یک «شریک» می‌نامد و تأکید می‌کند که «هوش مصنوعی تنها یک ابزار نیست، بلکه تفکر مستقل دارد»، بنابراین آن‌ها رویکرد ترکیبی «هوش مصنوعی + فیلم سنتی» را در پیش نگرفتند، بلکه از همان ابتدا روند خلاقیت را بر اساس منطق AIGC از نو سازماندهی کردند. لو هایبو این تغییرات را عمیق‌تر می‌بیند: «این فناوری از یک ابزار به کل روابط تولید صنعت گسترش یافته است. ارزش اصلی هوش مصنوعی این است که توانایی انسان را گسترش دهد و کارهایی را که روزی به شدت به تجهیزات و نیروی کار وابسته بودند، به روش‌های جدید تکمیل کند و به تدریج یک سیستم صنعتی کاملاً جدید در حوزه فیلم و تلویزیون بسازد.»
«سفر به غرب بعدی» تنها یک آغاز است. لو هایبو این تیم را با یک «نیروی پیشتاز کوچک» مقایسه می‌کند که هدفش تبدیل محتوای AIGC از حالت قابل استفاده به کیفیت بالا و سپس مقیاس‌پذیری است تا در نهایت سطح کلی صنعت فیلم و تلویزیون چین را ارتقا دهد. هنگامی که یک درام بلند بدون هیچ دوربینی وارد ساعت پربیننده یک شبکه تلویزیونی ماهواره‌ای می‌شود و هزینه هر قسمت به کسری از مبلغ اولیه کاهش می‌یابد، محکم‌ترین دیوار تجهیزات و نیروی انسانی در تولید فیلم توسط مدل‌های نسلی مانند Seedance ترک خورده است.